Και πιάνο

-Γιατρέ, θα μπορώ να παίζω πιάνο μετά την εγχείρηση;
-Μα φυσικά.
-Πω, πω!.. Τι λέτε!.. Και δεν έχω ξαναπαίξει ποτέ μου πιάνο.

Βιολιστής

Ο διευθυντής των φυλακών στον νέο κρατούμενο:
-Εδώ που ήρθες, πρέπει να κάνεις και μια δουλειά. Τι δουλειά έκανες πριν μπεις στη φυλακή;
-Έπαιζα βιολί.
-Ωραία, τότε εδώ θα πριονίζεις ξύλα.

Ο κουφός

Πέφτει ένα αεροπλάνο στη ζούγκλα και τελικά σώζεται μόνο ένας βιολιστής με το βιολί του. Όπως πήρε το δρόμο για να βρει κάποια άκρη και να φτάσει στον πολιτισμό, πέφτει σε μια αγέλη λιονταριών. Τον περικύκλωσαν τα θηρία έτοιμα να τον κατασπαράξουν, κι αυτός σαν τελευταία επιθυμία, πήρε το βιολί του κι άρχισε να παίζει. Τα λιοντάρια κοκάλωσαν. Έκαναν ένα κύκλο γύρω του και τον άκουγαν μαγεμένα. Εκείνη την ώρα έρχεται ένα καινούργιο λιοντάρι ορμάει μέσα στον κύκλο και κατασπαράζει τον βιολιστή. Βαριεστημένα σηκώνεται ένα γέρικο λιοντάρι.
«Ρε, τον μαλάκα τον κουφό, πάλι μας την έσπασε…»

Ταλέντο

Για να βγάλει την υποχρέωση σε μια γνωστή του, ο μαέστρος μιας συμφωνικής ορχήστρας αναγκάστηκε να πάρει στην ορχήστρα τον ανιψιό της, που αν κι είχε τελειώσει το ωδείο, ήταν μεγάλος στούρνος. Αφού τον είδε ο μαέστρος, είπε.
«Μόνο που πρέπει να τον στείλετε για επιπλέον σπουδές στην Αυστρία για ένα χρόνο.»
Λεφτά είχαν, τον έστειλαν ένα χρόνο στη Βιέννη. Γύρισε ο στούρνος, ακόμη πιο άσχετος.
«Θα πρέπει να τον στείλετε και στο κονσερβατουάρ των Παρισίων, να πάρει για κανένα χρόνο κι από εκεί μια μόρφωση.»
Κι από εκεί δεν έγινε τίποτε και τον έστειλε την άλλη χρονιά στη Γερμανία. Αφού δεν γινόταν τίποτε και δεν υπήρχαν άλλα περιθώρια, αναγκάστηκε να τον βάλει στην ορχήστρα. Του έδωσε να παίζει πιατίνια.
«Κοίτα», του λέει. «Όλο κι όλο, θα παίξεις μια νότα. Δηλαδή θα χτυπήσεις μια φορά μόνο τα πιατίνια, στο τέλος του έργου. Εκεί στο τελικό σημείο, θα τείνω το χέρι μου προς το μέρος σου κι εσύ αμέσως θα χτυπήσεις τα πιατίνια. Αυτό μόνο θέλω από σένα. Κατάλαβες; Τείνω το χέρι μου προς το μέρος σου, χτυπάς τα πιατίνια. Εντάξει;»
Έφτασε η μέρα της επίσημης παράστασης, κι συναυλία γίνεται σε μια αίθουσα κατάμεστη από κόσμο. Όλα πάνε καλά, η εκτέλεση του έργου αφήνει άφωνο το κοινό.
Όταν πλησιάζει προς το τέλος του έργου, κι αρχίζουν να ρολάρουν τα τυμπάνια και να φορτσάρουν όλα τα όργανα για το φινάλε, στο καίριο σημείο ο μαέστρος τείνει το χέρι του προς τον στούρνο για το τελικό χτύπημα, κι αυτός τον βλέπει και ρωτάει.
«Εδώ, εδώ;»

Πιανίστας-Συνθέτης

Σ’ ένα μπαρ ζητούσαν πιανίστα κι εμφανίστηκε ένας τύπος, που έπαιξε ένα δικό του κομμάτι σε στυλ μπλουζ.
«Πολύ ωραίο. Πως λέγεται το τραγούδι σου;», ρώτησε, ο ιδιοκτήτης.
«Του μουνιού σου το γλωσσίδι μου ‘ριξε κλωτσιά στ’ αρχίδι.»
«Εμμ!.. Χμ... Για παίξε μου άλλο ένα, πιο χαρούμενο.»
Ο τύπος πλακώθηκε και του ‘παιξε ένα σε στυλ ροκ εν ρολ.
«Εκπληκτικό!.. Μπράβο, ρε φίλε. Γράφεις και παίζεις πολύ ωραία μουσική. Πώς λέγεται αυτό το τραγούδι;»
«Σε γαμώ και κλάνεις, και παιδιά δεν κάνεις.»
«Κοίτα φίλε. Είσαι καλός και σε προσλαμβάνω. Μόνο δεν θέλω να λες τους τίτλους των τραγουδιών.»
Η συμφωνία έκλεισε και το βράδυ ο συνθέτης ξετρέλανε τον κόσμο. Κάποια στιγμή στο διάλειμμα πήγε στην τουαλέτα. Βγαίνοντας, πέφτει επάνω στον μπάρμαν που του λέει.
«Φίλε, είσαι σπουδαίος. Μα για κοίτα… το φερμουάρ σου είναι ανοιχτό και φαίνονται τ’ αρχίδια σου, το ξέρεις;»
«Και βέβαια... Αφού εγώ το έγραψα!..»